I wonder what God was thinking, when He created you
I wonder if He knew everything I would need
because He made all my dreams come true
When God made you, He must have been thinking about me!
He must have heard every prayer I've been praying
I've been praying
He must have knew everything I would need
When God made you, He must have been thinking about me!
Morgen zijn we een jaar getrouwd! Een jaar alweer! Een heerlijk jaar, waar we erg dankbaar op terug kijken. Soms waren er moeilijke momenten en het ging niet altijd vanzelf, maar de mooie en leuke momenten overheersten duidelijk. God heeft ons weer zo rijk gezegend in het afgelopen jaar!
De grootste zegen is absoluut dat we ons éen-jarig jubileum mogen vieren met een kindje in mijn buik. Dat God ons een gezin aan het schenken is!!
De tekst die een jaar geleden op onze trouwkaart stond is een tekst die nog steeds actueel is, waar we nog steeds ons best voor doen. Die we steeds voor ogen proberen te houden...
Efeze 4: 3-5 + 15
'Span u in om door de samenbindende kracht van de vrede de eenheid te bewaren die de Geest u geeft: één lichaam en één geest, zoals u één hoop hebt op grond van uw roeping, één Heer, één geloof, één doop, één God en Vader van allen, die boven allen, door allen en in allen is.
Dan zullen we, door ons aan de waarheid te houden en elkaar lief te hebben, samen volledig toe groeien naar hem die het hoofd is: Christus.'
De voorganger heeft tijdens de trouwdienst ook over deze tekst gepreekt. Hij begon met te zeggen dat hij deze tekst nog niet eerder als trouwtekst tegen was gekomen, maar dat het wel precies bij ons paste: niet oppervlakkig, niet standaard en met diepgaande inhoud...
Ik vond dat een compliment, en hoop dat we deze tekst steeds meer waarheid kunnen laten worden in ons huwelijk. Dat we samen steeds meer kunnen groeien in ons geloof, naar elkaar toe maar ook naar God toe. En, zoals de eerste woorden van de tekst zeggen ('Span u in'), is dat niet iets wat vanzelf gaat. Daar moet je je best voor doen en steeds weer samen aan blijven werken.
En daar gaan we voor, ook het komende jaar!!
Ps: Wil je onze trouwdienst nog eens bekijken? Dat kan! Op http://www.ntg-ijsselstein.nl/beluister-de-preken?task=videodirectlink&id=246
Een kleine selectie trouwfoto's kun je zien op http://www.mijnalbum.nl/Album=ZHNVMEDN (OF gewoon even een keertje langskomen om ons prachtige album te zien!!)
Ik kwam een plaatje van mezelf tegen op Internet!
(gevoelsmatig dan, he...)
Zondag in de kerk voelde ik het voor het eerst; een regelmatig kloppend gevoel in mijn onderbuik, anders dan schoppen maar wel duidelijk afkomstig van de baby. En dat ging zomaar 10 minuten door! Ik stootte mijn buurvrouw aan en die kon het met haar hand ook voelen, door de buikwand heen. En gisteravond had ik het opnieuw, op dezelfde plek! Ook nu weer zomaar 5 of 10 minuten achter elkaar, en als je je hand erop legde voelde je het hele ruggetje heen en weer gaan bij elk hikje. Een vriend kwam nog met de optie om de baby te laten schrikken, maar dat leek me niet zo'n goed idee...
Mini is dus lekker aan het oefenen met slikken, zo grappig om te ontdekken!
Iedere dag is bijzonder, iedere dag is een wonder!
De laatste weken ben ik steeds vaker even niet op de wereld. Met mijn gedachten, bedoel ik. Dan zit ik zonder dat ik het door heb te staren en droom ik heerlijk weg... Drie keer raden waarover! Zo kon ik het gisteravond tijdens de afwas niet laten om me voor te stellen hoe het zou zijn als ik ook kinderbestek van Jip en Janneke mocht afwassen. Een plastic bordje en van die kleine fruithap-lepeltjes... En flesjes en als ze groot genoeg zijn zo'n tuitbekertje...
En zo doe ik rustig een half uur langer over de afwas vanwege het feit dat ik er met mijn gedachten niet bij ben.
's Avonds in bed had ik nog zoiets. We waren al half in slaap toen ik ineens besefte dat ons kindje niet alleen van die kleine babyvoetjes heeft, maar wellicht ook tien babyteentjes... Teentjes!! Van die hele kleine ieniemienieteentjes met nog kleinere nageltjes erop. Hoe schattig is dat eigenlijk! Ik maakte Danny wakker en vroeg hem of hij wel wist dat ons kindje waarschijnlijk ook teentjes zou hebben. Hij snapte mijn mededeling niet helemaal, maar kon er wel om lachen dat ik ineens tot dat besef was gekomen.
Met een glimlach viel ik daarna in slaap. Dromend over Jip en Janneke-bestek en babyteentjes...
...en dat voelt als een klein feestje!
Langzaam maar zeker beginnen de winkels zich weer te vullen met sinterklaascadeautjes, pepernoten en kerstkaarten. December is in zicht! Andere jaren kon ik me er aan ergeren dat de feestdagen al zo vroeg werden aangekondigd, dit jaar kan het me gek genoeg allemaal niet snel genoeg gaan. Ik kijk er echt naar uit! Ik zie mezelf al met dikke buik cadeautjes uitpakken, kaarsjes aansteken en kerstdiensten bezoeken. Ik zie mezelf al met Oud & Nieuw oliebollen eten en letterlijk heel verwachtingsvol het nieuwe jaar in gaan... 2010 móet wel een bijzonder jaar worden!
In het kader van uitkijken naar december heb ik sinds een paar dagen ook weer de kerstcd's opgezocht. Ik hou zo van die muziek! Het kan me dus niet schelen wat iedereen ervan vindt (andere jaren zou ik het zelf ook overdreven hebben gevonden), ik proef lekker alvast een beetje voor. Ik zing lekker met mijn handen op mijn buik 'Daarginds in een kribbe', 'Komt allen tezamen' en 'God zegene de kinderen'. Heerlijk!
Overigens sprak het onderstaande lied me dit jaar ineens veel meer aan dan vorige jaren...
Misschien omdat ik me nu beter in Maria kan verplaatsen?
'Geef mij adem'
Ik moet reizen
door de koude nacht
Binnen in mij
het kind dat ik verwacht
En ik weet niet wat ik moet
en ik vraag U: Is dit goed?
Vader, waarom
draag ik Uw Zoon?
Ik moet wachten
Ieder uur is lang
Vol gedachten
en mijn hart is bang
In een wereld koud als steen
ga ik deze weg alleen
Wees mij nabij
Wees mij nabij
Geef mij adem
Hemelse Vader
Schepper van alle leven
al wat ademt
Geef mij adem
Kom met Uw vrede
Zegen mij met Uw heiligheid
want U bent heilig
Geef mij adem
Soms bedenk ik
als ik naar U kijk
of een ander
U niet beter lijkt
Maar toch doe ik wat ik kan
Geef mij over aan Uw plan
Help mij daarbij
Help mij, Heer
Help mij
(doorscrollen naar 1:20 voor het lied...)
Gisteren zijn het ledikantje en de box geleverd: eindelijk! Dan heeft meteen het bedje in elkaar gezet en op de goede plaats gezet. En wat ben ik er blij mee!! Ik kan er uren naar kijken en bij wegdromen... Straks ligt daar ons kleine kindje in!! Vanochtend toen ik wakker werd en het bedje zag staan dacht ik er meteen weer aan: straks slapen we met z'n drieën op deze kamer!
Gisteravond voordat we gingen slapen hebben we wel een paar keer tegen elkaar gezegd dat we zo enorm gezegend zijn. We hebben/krijgen alles wat we nodig hebben... En nog veel meer!! Hij geeft ons de rust en de kracht om ook echt van deze periode te genieten, en dat is zo heerlijk! Dat verdienen we niet, maar krijgen we gewoon... Het is zo'n mooie tijd, en dat we dat dan ook nog samen mogen delen!
En elke keer als ik dat prachtige bedje zie staan moet ik glimlachen.
We krijgen echt een baby'tje hier bij ons in huis!!!!
-Ik vandaag 29 alweer weken zwanger ben!
-Onze mini nu al bijna 40 cm lang is en meer dan 1000 gram weegt
-Het in de baarmoeder steeds krapper wordt voor hem/haar
-Ik dat merk aan fikse schoppen tegen mijn ribben en een buik die rustig door blijft groeien
-Ik nog maar zes weekjes hoef te werken tot mijn verlof
-Vandaag het ledikantje en de box thuis worden afgeleverd
-Ons babyhoekje op deze manier langzamerhand wat meer vorm gaat krijgen
-Ik donderdag voor het eerst naar zwangerschapscursus ben geweest
-Ik het heerlijk vond om daar nog meer over m'n zwangerschap en de bevalling te leren
-We vorige week het kraampakket van de zorgverzekeraar van de postbode overhandigd kregen
-Het allemaal wel heel 'echt' wordt nu...
Manlief heeft deze week met de band een nieuw nummer moeten instuderen. Hoe doe je dat? Gewoon 100 keer per dag hetzelfde nummer achter elkaar luisteren, dan komt 'ie vanzelf in je hoofd te zitten! Met als gevolg dat ik het nummer nu dus ook uit m'n hoofd ken. Wat overigens niet erg is hoor, want het is een prachtig nummer...
Our God He reigns forever
He reigns in power and love
Let earth bow down before Him
for He is exalted
We look to Yahweh, Yahweh
Forever Yahweh, Yahweh
Our hope is God Almighty
His love is greater than all
Lift high the God of heaven
Give all the honor
We look to Yahweh, Yahweh
Our hope is Yahweh, Yahweh
And He shall reign forever
He shall reign forever
He shall reign
Forever and ever, our God
"Oefening baart kunst"
"Dat bevalt me wel"
Klant 1, tegen haar zoontje: "Kijk lieverd, die mevrouw heeft een baby in haar buik..."
Het jongentje, met grote ogen: "Wow hee! Die is al groot dan!"
Klant 2, wijzend op mijn miracle-inside-buikband: "Wat heb jij een leuk shirt aan! Ja, want het IS ook een wonder hè..."
Klant 3: "Jij hoeft vast niet lang meer!"
Ik: "Nog 12 weken"
Klant: "Echt waar joh! Dan heb je al een mooie buik. Het is zeker niet je eerste?"
Ik: "Jawel, het is m'n eerste. Ik ben ook pas 20, dus..."
Klant: "Twintig pas! Zo... Maar je bent er wel klaar voor?"
Ik *denkend bij mezelf: Niet minder klaar dan iemand van 25, 30 of 40...*: "Ja hoor, het was een bewuste keus om zwanger te worden"
Klant: "Tjonge, dat hoor je ook niet vaak meer... Maar wat leuk!"
Klant 4, komt glimlachend naar de kassa gelopen: "Daar staat ze weer hoor, met haar mooie buik!"
Zou het al die mensen opvallen dat ik zo trots kijk als ze weer weglopen?
Klein feestje: vandaag ben ik 28 weken zwanger! En daarmee zijn gemiddeld nog maar 12 weken te gaan... Nog 3 maanden, tweederde van de zwangerschap zit er alweer op!!
Ongelofelijk hoe snel de tijd gaat... Een buik die nergens meer in past (zelfs sommige zwangerschapskleding begint al te knellen), een baby die ik de hele dag door voel bewegen en die soms echt pijnlijk hard schopt: het is zo 'echt' allemaal!
Zoals in de topic hieronder omschreven is het niet altijd even feestelijk om zwanger te zijn, maar als ik het even niet meer zie zitten bedenk ik dat ik een zoon of dochter in mijn buik heb, dat ik het daar allemaal voor doe... En dan maakt het echt allemaal niet meer uit!!
Werken gaat nog steeds vrij goed, de halve dagen zijn precies vol te houden voor me. Ik moet wel zorgen dat ik de rest van de tijd vooral benut om uit te rusten en voldoende te slapen, anders roept mijn lichaam me streng terug (harde buiken)... Best moeilijk om daaraan toe te geven, maar ik weet waarvoor ik het doe. En het is nog maar 1,5 maand: daarna mag ik gaan genieten van m'n zwangerschapsverlof.
In vrede leg ik mij neer en vredig slaap ik in.
Want U Heer, laat mij wonen in een vertrouwd en veilig huis.
Psalm 4:9
Harde buiken, brandend maagzuur, steeds nodig moeten plassen, half gekneusde ribben door het geschop, bloedneuzen, vermoeidheid, bekkenpijn, kriebel aan je buik, extreem gevoelige borsten, nachtelijke kramp in je benen, je schoenen niet meer zelf aan kunnen krijgen (buik in de weg), jezelf niet meer kunnen ontharen (buik weer in de weg), striae op allerlei plaatsen waar je het niet wilt, bloedend tandvlees bij het poetsen, steken in je onderbuik of lager, niet fatsoenlijk kunnen liggen en dus niet kunnen slapen, darmen die van slag zijn, spataderen, bandenpijn, vaginale afscheiding, hoge bloeddruk, kortademigheid, aambeien, bloedarmoede, misselijkheid, vocht vasthouden, HORMONEN...
En toch is het best te doen hoor.
Wij BIKKELS!
Hijs deze buik in een bikini en ga dan met een groep vrienden (lees: 4 jongens) door het zwembad lopen. Ongelofelijk hoe mensen hun best doen om onopvallend toch even naar je te kijken... En dan zijn er ook nog de mensen die dat niet proberen en gewoon lekker ongegeneerd staren en glimlachen naar je. Ik leek wel een beroemdheid! :-D
Cadeautjes uit de onverwachte hoek zijn vaak de leukste. Zo kwamen er gisteravond een vriend en vriendin langs om 'even' een cadeautje te brengen. Ik was sprakeloos over hetgeen ze ons wilden geven en ben dat eigenlijk nog steeds. Ik ben God zó ongelofelijk dankbaar voor al die lieve en meedenkende mensen om ons heen!
We hebben dit helemaal niet verdiend, maar dat noemen ze geloof ik genade...
Gisteren waren mijn ouders 25 jaar getrouwd. 25 jaar! Ondanks dat ze het niet altijd even makkelijk hebben samen, hebben we daar toch bij stil gestaan en het 'gevierd' met elkaar. Wij als kinderen hebben hen een grote foto op canvasdoek gegeven...
Wat de toekomst brenge moge
mij geleidt des Heren hand
Moedig sla ik dus de ogen
naar het onbekende land
Leer mij volgen zonder vragen
Vader, wat Gij doet is goed
Leer mij slechts het heden dragen
met een rustig kalme moed
Gisteren was een bijzondere dag... Twee van onze vriendinnetjes werden gedoopt! Één van hen hebben we op een wel heel bijzondere manier leren kennen. Tot een jaar geleden wist ze vrijwel niks over God, de Bijbel en het christelijk geloof. Totdat ze besloot daar meer over te willen weten en op een dag de boekwinkel binnen kwam lopen om een Bijbel te kopen. We raakten aan de praat en ik heb haar uitgenodigd om met ons mee te gaan naar de kerk. Van het één kwam het ander en al heel snel raakten we bevriend...
En sindsdien is er zoveel veranderd in haar leven! Al snel ging ze elke week mee naar de diensten en zaten we elke maandagavond bij elkaar om samen uit de Bijbel te lezen en te bidden. We zagen onze vriendin groeien in geloof: van kinderlijk geloof is ze inmiddels uitgegroeid tot een volwassen vrouw in haar geloof. Iemand die weet wat ze moet doen met haar zorgen (bij God brengen) en heeft geleerd op Hem te vertrouwen.
En gisteren was het dus zover: ondanks dat ze het best spannend vond, heeft ze ervoor gekozen zich te laten dopen. Net zoals Jezus ons dat voordeed: onder water gaan om het oude leven af te leggen en op te staan in een nieuw leven met Hem. Onze lieve vriendin koos ervoor deze belangrijke geloofsstap te zetten en voortaan als discipel (volgeling van Hem) verder te leven.
Wat een feest en wat heerlijk om te zien!!
We zijn trots op onze lieve vriendin - die dankzij onze gezamenlijke Papa nu ook een zusje is geworden!
"De Here laat nooit los - het werk waar Zijn hand aan begonnen is..."
In het opberghok vormt zich inmiddels een heuse babyspulletjes-berg... Kastjes die nog in elkaar gezet moeten worden, een matrasje waar nog geen bed omheen zit, een autostoeltje dat braaf staat te wachten tot hij in gebruik wordt genomen, een boxkleed waarvan de box nog niet geleverd is... Het stapelt zich op en ik kan niet wachten tot we het daar weg kunnen halen!
Waarschijnlijk duurt het niet lang meer voordat we de kastjes gaan ophangen en de commode gaan neerzetten: dan kan alles eindelijk ingericht worden en zijn plekje krijgen. Het plan is om de komende maand met de babyhoek aan de gang te gaan!
Toch vond ik het allemaal wat te lang duren en ben ik vanmiddag maar alvast begonnen met het uitzoeken van alle andere (kleine) spulletjes. Ongofelijk wat er uit die paar opberdozen kwam die daar in het hok stonden! Veel hadden we zelf al, veel hebben we gekregen en iets minder veel (lekker Nederlands he) hebben we zelf aangeschaft in de afgelopen maanden. Ik heb de dozen meegesleept naar de slaapkamer en heb op het bed zitten uitzoeken...
Het meeste wat ik tegenkwam is basis-achtig en kan voor zowel jongens als meisjes... Toch zaten er ook een aantal dingen tussen die 50% kans hebben om in januari rechtstreeks weer teruggestopt te worden in een doos!
Kijk hoe stoer (het broekje op de linkerfoto) en hoe lief (het jurkje rechts)... Ik ben blij dat ik zelf niet hoef te kiezen welke ik straks mag gaan gebruiken!!
Na lang uitzoeken en wegdromen bij al dat liefs heb ik uiteindelijk orde gevonden in de stapeltjes kleding. Het overzicht is weer terug!
Nog heel even mag het in deze dozen blijven. Daarna lekker de commode in en daarna........
Had ik al eens verteld dat ik de liefste, zorgzaamste man van de wereld heb gevonden?
Woensdag op donderdagnacht heb ik alles bij elkaar zo'n 1,5 uur kunnen slapen: de rest van de nacht lag ik m'n draai te zoeken, hoofd- en oorpijn te hebben, na te denken, met m'n baby te praten en naar de klok te staren. Totdat ik het niet meer uithield door die irritant drukkende hoofdpijn en ik om drie uur snachts Danny wakker maakte: 'Schat, wil jij er even voor mij uit gaan en de bijsluiter van paracetamol voor me lezen?'
In plaats van me tegen te spreken of zich nog eens om te draaien, gaat 'ie er dan voor me uit en doet 'ie dat ook... (overigens stond erin dat je deze niet in mocht nemen in geval van zwangerschap, tenzij op aanraden van arts - voor de zekerheid dus maar niet gedaan). Hetzelfde gebeurt als ik hem om 3 uur snachts vraag een beschuitje voor me te smeren of pannenkoeken voor me te bakken... Dat laatste is overigens nog nooit gebeurd hoor, maar het zou zomaar kunnen bij ons ;-)
Donderdag zorgde hij nog voordat ik erom kon vragen voor een zak perssinaasappels en perste hij die voor het grootste deel voor me uit: zodat ik voorlopig even vooruit kon met vitaminen drinken. 'S avonds droeg hij me naar m'n bed en maakte hij de huggie (een soort kruik) voor me warm.
Net voordat ik als een blok in slaap viel -ik kon halverwege de dag al zowat niet meer uit m'n ogen kijken maar ben toch maar gaan werken- bad hij hardop voor me. Geloof mij; met een gelukzaliger gevoel kun je niet gaan slapen, zelfs met enorme hoofdpijn.
Vannacht sliep ik gelukkig veel beter en vanochtend was de hoofdpijn weg. Al met al heb ik er dus maar 1,5 dag last van gehad en dat valt me alles mee. Helemaal fit ben ik nog niet, maar ik wil vanmiddag toch nog maar even dat laatste middagje gaan werken: zodat ik daarna extra voldaan van m'n weekend kan genieten. Ik haal nog even die kan verse jus uit de koelkast en drink mezelf met de gedachte aan mijn lieve echtgenoot nog wat moed in... Dan komt het helemaal goed!!
Dit prachtige gedicht kregen we van een lieve, wijze vriendin van ons: Agnes. Agnes is een vrouw die een enorm hechte relatie met God heeft en ook nog eens heel goed kan dichten. Ze is een voorbeeld voor me in haar contact met God; hoe zij ondanks alle moeilijke dingen in haar leven (medische, financiele en andere probleemsituaties) toch zó dicht bij God blijft staan en steeds probeert te luisteren naar Zijn stem. Ze is als een geestelijke moeder voor Dan en mij; iemand die er voor ons is en voor ons bidt.
Haar gedichten worden op dit moment gebundeld door Uitgeverij Missionwriters... Door ons dus. Wanneer haar eerste bundel uit gaat komen is nog niet helemaal duidelijk, maar we laten ons leiden door Hem en geloven erin dat dit precies op het juiste moment zal zijn.
Gisteren kreeg ik dus een mailje van haar, met daarin dit gedicht.
'Wat verlang ik'
Wat verlang ik
samen met jullie
naar het kindje dat komen gaat
Wat verlang ik
om het vast te houden
te koesteren aan m'n hart
Wat verlang ik
het te beminnen
Lief te hebben
dit wonder Gods
Wat verlang ik
het te zegenen
te vertellen
urenlang
van Hem die het schiep
het vormde
het gaf - z'n/haar eigenheid
Wat verlang ik
het te zien
te voelen
te proeven
te ruiken
Wat verlang ik
met heel m'n wezen
naar dit wat komen gaat
Geweldig toch, dat wij niet de enigen zijn die uitkijken naar ons wondertje... En wat heerlijk dat ons kleintje zo'n lieve derde oma gaat krijgen!!
Wij hadden vroeger een cassettebandje ('wat is dat, een cassettebandje?' zal mijn kind misschien later wel vragen..) met daarop allerlei Elly-en-Rikkert-liedjes. Ik had twee favorieten: 'Ik zag een kuikentje' en 'Zeg mama'... Die laatste heb ik nog eens opgezocht op youtube: jeugdsentiment!!
Vanmiddag lag ik op mijn rug in bed en ontdekte ik iets grappigs: links voelde mijn buik een stuk leger dan rechts, maar dit was niet alleen te voelen - ook te zien! Aan de rechterkant was duidelijk een bobbel te zien waar Mini zat. Hij/zij had rechts kennelijk een lekker plekje gevonden en even niet de behoefte om mijn hele buik in beslag te nemen...
Zie hier het lekkere rechterkant-plekje van Mini!
Volgens Danny was het vanaf de onderkant nog beter te zien, dus hij heeft ook even een foto vanaf mijn voeten genomen. Voor de kijker ligt Mini hier dus links.
Mijn hoofd ligt overigens dus ergens achter deze steeds dikker wordende bult... Is het niet geweldig?
Het is nog steeds elke dag een avontuur om zwanger te zijn; soms spannend en onzeker, maar elke keer leren we weer nieuwe dingen en verwonderen we ons weer over iets anders. Bovenal is het elke dag opnieuw weer genieten!!
Dan heeft gisteren alvast wat kunnen oefenen. En dat ging prima! Lieve Runar was stil zolang Dan maar lekker met hem rond bleef lopen...
Mijn broer kende gelukkig nog wel iemand van wie ik "compositie"-mode over kon nemen...
Na een heerlijke maatlijd à la broer & zus: 'Zo. En nu uitbuiken jongens... Ik het langst: tot januari!'
Vanochtend kreeg ik zomaar een (figuurlijke) award in mijn handen geduwd! Ik wist wel dat er awards rondgingen in weblog-land, maar ik had er geen flauw idee van dat ik er ook één zou krijgen. Ik was verbaasd en voel me stiekem wel een beetje vereerd, dat mensen mijn weblog kennelijk leuk genoeg vinden om te lezen - en hem ook nog een award waard vinden!
Daarom wil ik Kim heel erg bedanken dat ze mij deze award wilde geven.
![[award_van_Annemieke.gif]](http://1.bp.blogspot.com/_uCGF0FLUHGc/Ss71uglu-xI/AAAAAAAAB1k/Y2xlbUoHyAc/s1600/award_van_Annemieke.gif)
Het is de bedoeling dat iedereen die deze award krijgt, hem ook weer doorgeeft aan twee andere bloggers. Ik heb besloten mijn eigen regels toe te passen en hem door te geven aan één iemand: Elia is degene die hem van mij krijgt.
Elia is een eigen-wijze jonge moeder, met drie bijzondere kinderen, een mooi geloof en prachtige idealen. Een vrouw die haar hart volgt en waar ik in sommige opzichten echt een voorbeeld aan neem. Haar weblog leest lekker weg en ik ben altijd blij als er weer een nieuwe log op staat! Ik vind dat Elia deze bijzondere vermelding gewoon verdient...
Dus lieve mede-kip; alsjeblieft!
In het boek dat ik nu lees stond dit artikel... Een prachtig stukje waarheid!
Een cosmeticafabrikant vroeg de inwoners van een grote stad foto's met een begeleidend briefje te sturen waarin ze de mooiste vrouw die ze kenden omschreven. Binnen enkele weken kwamen er duizenden brieven binnen.
Één brief trok de aandacht van het personeel en kwam al snel op het bureau van de directeur terecht. De brief was geschreven door een jongetje uit een gebroken gezin, die in een achterbuurt woonde. Zijn spelling was nogal gebrekkig, maar in het kort kwam de brief hierop neer:
'Een stukje verderop in onze straat woont een prachtige vrouw. Ik ga elke dag bij haar op bezoek. Ze geeft me het gevoel dat ik het belangrijkste kind op de hele wereld ben. We dammen samen en ze luistert naar mijn problemen. Ze begrijpt me. Als ik wegga roept ze me altijd na dat ze trots op me is.'
De jongen eindigde zijn brief met het zinnetje: 'Deze foto laat zien dat zij de mooiste vrouw van de wereld is, en op een dag hoop ik een vrouw te hebben die net zo mooi is als zij.'
Geïntegreerd door de brief vroeg de directeur naar de foto van de vrouw. Zijn secretaresse overhandigde hem de foto van een glimlachende, tandeloze vrouw op leeftijd, zittend in een rolstoel. Haar dunne grijze haar droeg ze in een knotje. Haar ogen twinkelden, waardoor de rimpels die haar gezicht verfrommelden minder diep leken...
Deze vrouw kunnen we niet gebruiken!' riep de directeur glimlachend uit.
'Zij zou de wereld laten zien dat je onze producten helemaal niet nodig hebt om mooi te zijn...'
Vanochtend viel de 'Wij jonge ouders' weer in de brievenbus. Dat betekende voor mij: een pot thee zetten en even met mijn benen omhoog op de bank... Even genieten van het feit dat ik rustig aan mag doen ('moet' klinkt zo zwaar) omdat ik zwanger ben!
Het artikel over jonge moeders trok uiteraard mijn aandacht.
'Ze krijgen kritische blikken en brutale vragen: moeders van begin twintig. Maar als je er even over nadenkt: een slimme meid krijgt haar kind op tijd. Je hebt veel energie (oh?), hebt behoorlijk minder kans op vruchtbaarheidsproblemen en een carrière kan ook nog als je dertig bent!
Ze kennen elkaar niet, maar hebben één ding gemeen. Ze kozen op relatief jonge leeftijd (22, 21 en 23) heel bewust voor het moederschap. Dat is best opmerkelijk, want gemiddeld krijgen vrouwen in ons land pas op hun 29e jaar een kind.'
In het artikel worden drie jonge moeders geinterviewd. Ik moest glimlachen toen ik hun leeftijden las: ik ben lekker nóg jonger! ;-) Ook ik krijg wel eens de vraag of het wel gepland was, of het welkom is en of het 'een bewuste keus' was... Maar ik zit daar totaal niet mee: ik vind het heerlijk om dan vol trots te kunnen zeggen dat dit inderdaad een bewuste keus was, dat ons kindje meer dan welkom is!!
Ik geniet van de complimentjes over dat ik zo mooi jong zwanger ben, dat mijn buik en borsten als enige gegroeid zijn en ik verder nog zo lekker slank ben.
De cijfers over vruchtbaarheid verbaasden me overigens: na de leeftijd van 35 jaar daalt de vruchtbaarheid tot nog maar ongeveer 50% procent van de kans van een 20-jarige! De vruchtbaarheidspiek zit in de vroege jaren 20. Ook is op deze leeftijd de kans het grootst dat je na de bevalling weer snel je oude figuur terug hebt - geen vervelende bijkomstigheid...
Heerlijk om even wat herkenning te vinden in dit artikel (want ook ik ben -voor zover ik weet- de enige zwangere in onze vriendengroep en heb veel vrienden die in een totaal andere levensfase zitten), alhoewel ik eigenlijk totaal geen problemen heb met het 'uitzondering-zijn'...
Sterker nog: ik geniet er volop van!
Benieuwd naar het artikel? http://www.babyinfo.nl/wijjongeouders/wijdigitaal/wjo10/
Afgelopen woensdag (30 september) was het een jaar geleden dat Dan & ik in ondertrouw gingen! Nog maar heel even en dan zijn we alweer een jaar getrouwd... De tijd vliégt!
We zeggen steeds tegen elkaar hoe fijn het is dat we al zo snel de mogelijkheid hadden om te trouwen. Hoe goed het voor ons beiden is geweest om ons eigen plekje te hebben en lekker samen te kunnen zijn: heerlijk! God wist wat we nodig hadden en heeft ons precies datgene gegeven... Uiteraard zijn we daar heel, heel dankbaar voor!!
Ik heb afgelopen week de DVD van de trouwdienst terug zitten kijken, en alle trouwfoto's die op de computer staan... En dat zijn er nogal wat! Er zitten prachtige plaatjes tussen (met dank aan onze superfotograaf Sebas!!), waar ik gewoon nog even wat van móet laten zien nu hoor...
n
We zijn zo gelukkig samen!
'Dankjewel voor ontbijten in de morgen
voor een glas met wijn als de zon weer ondergaat
Dankjewel dat ik voor jou mag zorgen
voor de wetenschap dat geluk voor mij bestaat
Dankjewel voor het onweer als je boos bent
En een gulle lach als de bui weer verder drijft
Dankjewel dat je nooit aan mij voorbij rent
In een donkere nacht ben jij het licht dat overblijft
Zomers zullen komen
Winters zullen gaan
Elk afzonderlijk seizoen zal nieuwe kleuren doen ontstaan
Maar wat er ook verandert
Dwars door alles heen
Ik beloof: ik laat je nooit meer alleen
Dankjewel voor die ongesproken zinnen
Voor een knipoog als je al weet wat ik bedoel
Dankjewel dat ik zeker weet van binnen
Wat ons samenbindt is meer dan een gevoel
Dankjewel dat je mij hebt uitgekozen
Om met jou een beeld van Jezus' trouw te zijn'
Van de CD 'Ons moment' van Gerald Troost
'Doe alles zonder morren of tegenspreken, opdat u zuiver en smetteloos bent, onberispelijke kinderen van God te midden van een verdorven en ontaarde generatie, waartussen u schittert als sterren aan de hemel...'
(Tekst: www.babybytes.nl - www.trotsemoeders.nl)
"Je baby is nu vanaf de buitenkant een stuk duidelijker te voelen, omdat hij al best groot en sterk is geworden. Voor de vader wordt het nu pas echt leuk, omdat hij een reactie kan krijgen op zijn stem of als hij zijn handen over je buik wrijft. De baby groeit nu gestaag door met elke week ongeveer 100 gram. De baby is nu 32 centimeter lang en weegt 560 gram.
Het kindje is nu een lang, maar nog erg mager babytje. Daar begint nu verandering in te komen doordat er onderhuids vet wordt gevormd. De vetlaag zorgt ervoor dat de baby straks zichzelf op temperatuur kan houden.
Het gehoor van de baby is volledig ontwikkeld. Je kindje kan reageren op bepaalde gebeurtenissen die in jouw omgeving gebeuren, zoals ruzies of harde geluiden. Het kindje hoeft niet te schrikken van invloeden van buitenaf, maar reageert wel op jouw reacties.
De baby heeft nu ook een slaap- en waakritme. Dat betekent dat hij op bepaalde tijden slaapt en wakker is. Dit hoeft niet gelijk te zijn aan jouw eigen ritme. Vaak zul je zien dat het juist andersom is. Als jij druk bezig bent, wordt de baby als het ware in slaap gewiegd. Zit je net lekker rustig op de bank, of lig je in bed, dan zul je zien dat de baby juist tekeer gaat! Het grootste gedeelte van de dag slaapt hij, zo'n 16 tot 20 uur. Dit heeft hij nodig om hard te kunnen groeien. De organen zijn goed ontwikkeld, alleen de longetjes zijn nog niet helemaal klaar. Door het in- en uitademen van vruchtwater zijn de longetjes over een paar weken rijp genoeg om de baby buiten de baarmoeder te kunnen laten overleven.
De ruggengraat van je kindje bestaat uit ongeveer 150 gewrichten en 1000 banden.
In de afgelopen paar weken is de bovenkant van je baarmoeder gestegen tot boven je navel en is nu ongeveer de grootte van een voetbal."
Het ruggetje van onze mini, echo gemaakt bij 23 weken.
Ik loop met mijn 'miracle inside'-buikband in de winkel. Een wat oudere man loopt me voorbij. Dan draait hij zich om en zegt, op de meest platte manier die je je voor kunt stellen:
'Mieraakol inseit! Hoe hebbie dat nou voor mekaar gekregen!'
Geweldig gelachen weer...
Gisteren was er, op de jaarlijkse gemeentedag van de kerk, een vossenjacht georganiseerd. Een aantal gemeenteleden was verkleed als Bijbelse personen en zat verdeeld langs een wandelroute die de overige gemeenteleden hebben gelopen. Doormiddel van Ja/Nee-vragen moesten ze erachter zien te komen welke personen er bedoeld werden.
Dan & ik deden ook mee, als vos welteverstaan... Danny met zijn krijtbordje was Zacharias (die niet meer kon praten zodra hij hoorde dat zijn oude vrouw in verwachting was en hij dat niet wilde geloven!) en ik met mijn dikke buik was de zwangere Elisabeth. We hebben erg gelachen deze middag! Overigens weet iedereen nu natuurlijk hoe onze mini zal gaan heten als hij een jongentje is... ;-)
'Toen de dag van haar bevalling was aangebroken, bracht Elisabeth een zoon ter wereld. Haar buren en verwanten hoorden hoe barmhartig de Heer voor haar geweest was, en ze verheugden zich samen met haar. Op de achtste dag kwamen ze het kind besnijden, en ze wilden hem Zacharias noemen, naar zijn vader. Maar zijn moeder zei: 'Nee, Johannes zal hij heten!' Ze zeiden tegen haar: 'Maar er is niemand in je familie die zo heet.' Ze beduidden zijn vader te laten weten hoe hij het kind wilde noemen. Hij vroeg om een schrijftablet en schreef daarop: 'Johannes is zijn naam.' Iedereen was verbaasd. En meteen werd de verlamming van zijn mond en zijn tong ongedaan gemaakt, en hij begon te spreken en loofde God. Alle omwonenden waren diep onder de indruk, en in heel het bergland van Judea werden deze gebeurtenissen besproken.'
(Lucas 1:57-66)
Vandaag gaat de 23e week in. Ruim over de helft, het begint nu echt op te schieten. Vanochtend weer voor maandelijkse controle bij de verloskundige geweest. Bloeddruk nog steeds gewoon laag, mijn gewicht eindelijk gestegen (weeg nu bijna 60 kilo; meer dan dat ik ooit woog!), hb-gehalte meer dan goed, kindje mooi gegroeid... Alles naar wens dus!
Sinds een week kan ik gelukkig ook zeggen dat het iets beter gaat met m'n energiegehalte. Ik lig standaard smiddags even op bed en hoef niet meer zulke lange dagen te staan op m'n werk - dat scheelt heel veel! Ik heb dan ook duidelijk minder last van bandenpijn en harde buiken, wat ik eerst te veel had. Ben erg blij dat ik me nu eindelijk iets beter voel! Daarmee ook meteen meer rust in m'n hoofd gekregen en veel meer beweging in mijn buik. De hele dag door laat onze kleine mini weten dat hij/zij er nog zit. Heerlijk!!
Gisteren in de kerk een enorme huilbui gekregen bij het zien van een filmpje van een kinderliedje waaronder babyfoto's waren geplaatst... Heb me geprobeerd te verstoppen in Danny's armen, geen idee wat me overkwam - maar iets in de foto's of in de muziek raakte waarschijnlijk mijn gevoelige snaar (hormonen?), haha! Overigens is de tekst van het liedje ook wel heel mooi natuurlijk...
God kent jou
vanaf het begin
Helemaal van buiten
en van binnenin
Hij kent al je vreugde
en al je verdriet
want Hij ziet de dingen
die een ander niet ziet
En weet je wat zo mooi is?
Bij Jezus voel je je vrij
om helemaal jezelf te zijn
Want Hij houdt van jou
Ja, Hij houdt van jou
Ja, Hij houdt van jou en mij!
Ik lees op dit moment het boek 'She' van Rebecca st. James.
Een prachtig boek over hoe je als vrouw overeind blijft staan in de maatschappij waarin we leven. Een maatschappij waarin de media je wil laten geloven dat je waarde bepaald wordt door de mate waarin je mooi, slank, sexy, succesvol en onafhankelijk bent...
In dit boek worden de leugens van de media ontmaskerd en wordt daar Gods waarheid tegenover gesteld.
God heeft namelijk een plan met het leven van elke vrouw!
Naar mijn mening zou dit boek in de boekenkast van elke vrouw moeten staan. Gewoon omdat de onderwerpen die aan bod komen zo ontzettend herkenbaar zijn.
Over vrouwen en hun zelfbeeld, kwetsbaarheid, itimiteit, verwachtingen, dromen, pijn, gezondheid, bescherming, verdriet, kracht, geloof, talenten, gaven, gevoeligheid, onderdanigheid, zelvertrouwen en ware schoonheid!
Omdat het ertoe doet hoe God over jou als vrouw denkt.
GROEI!
En niet zo'n beetje ook. Ik schrik er soms zelf van hoe mijn buik de laatste weken is gegroeid. Begrijp me niet verkeerd: ik vind het fantastisch hoor! Waar ik 'vroeger' het woord dik niet kon horen, moet ik er nu alleen maar om lachen. Ik ben gewoon echt trots op m'n nieuwe buik!
Soms moet ik er nog aan wennen dat 'iedereen' kan zien dat ik zwanger ben, dat besef ik zelf gewoon niet altijd. Gisteren nog was er een man in de winkel die vroeg: 'En, wanneer komt het?'
Ik keek hem (ongetwijfeld enorm schaapachtig) niet-begrijpend aan en herhaalde zijn vraag. 'Wanneer komt het?!' ....
De man wees naar m'n buik en ik voelde dat ik rood werd. 'Oh ja, dat! Sorry, ja ehh, januari.'
Hoe blond!! :-D
Maar dan nu even het bewijs dat ik groei...
Check het verschil met toen er nog bijna niks was (6 weken) en nu (22 weken)!
15-09-09, 22 weken en 2 dagen zwanger
Ineens besef ik dat het alweer drie jaar geleden is dat ik in het revalidatiecentrum zat. Drie jaar! Er is dan ook ongelofelijk veel gebeurd in die drie jaar, maar toch: het lijkt ineens zo lang! Vanochtend heb ik weer eens de foto's terug zitten kijken: foto's van mijn kamer, van mijn mede-revalidanten, van mezelf met bezoek, mezelf op therapie, mezelf op bed... Ik kijk ze met gemengde gevoelens. Een klein beetje verdriet om hoe moeilijk het was, maar vooral heel veel opluchting: wat is er veel veranderd! Ik voel me een ander mens dan toen: zoveel gezonder en energieker. Zelfs nu ik door mijn zwangerschap weer vermoeider ben: dit is zo'n wereld van verschil! Toen was ik ziek, toen zocht ik naar een waarom en een reden, toen zag ik zo weinig hoop in de toekomst... En nu IS die hoop er. Alive and kicking!
Mijn leven heeft weer 'zin' gekregen, ik doe weer mee in de maatschappij. Het blijft een heerlijk gevoel!!
Hieronder nog even wat foto'tjes. Eerst was dit het enige stukje prikbord dat ik had, maar al snel kwamen er nóg meer kaarten (zie nachtkastje)...
Op den duur kreeg ik dus ook het prikbord ernaast erbij. De kaartjes allemaal opnieuw opgehangen, zodat het beter zou passen. Behalve kaartjes kreeg ik nog veel meer: tekeningen van allemaal lieve (oppas)kindjes en neefjes en nichtjes, knuffels, cadeautjes, bloemen. Pas achteraf zie ik in hoe enorm veel er aan me gedacht is!
(met een klik op de foto's kun je ze beter bekijken en de beschrijvingen erop lezen)
Ik denk terug aan de gezamenlijke huiskamer, de therapielokalen, de Mytylschool, de douches voorzien van alle mogelijke hulpmiddelen, de toiletten zo groot dat er wel vijf rolstoelen tegelijk in zouden kunnen, de gang waar ik elke dag doorheen liep, de memo-/prikborden met groepsindelingen en roosterwijzigingen...
Op een slaapkamer met drie andere meiden, elk met een eigen verhaal. De éen had een ongeluk gehad en zwaar hersenletsel, de ander al jaren spierdystrofie met veel pijn, weer een ander ook CVS. Kamergenootjes met ups en downs, die snachts wakker werden en geholpen moesten worden met naar de wc gaan, die soms weg waren voor operaties en dan kaal terugkwamen... Zulke dingen gebeurden, er waren echt momenten dat ik me afvroeg wat ik er deed. Gelukkig waren er ook momenten van gezelligheid, van lol. Als we 's avonds niet konden slapen klieren met de elektrische bedden, kletsen of koekjes eten. Tijdens het avondeten interessante discussies of sterke verhalen. Ik heb er een heleboel geleerd, ook van mijn mede-revalidanten.
(Revalidanten met heftige verhalen, die in mijn hart een plekje van respect hebben gekregen)
Vijf maanden ben ik intern daar geweest. Vijf maanden therapieën volgen, gesprekken hebben, maar vooral heel veel rusten. Heel veel op bed liggen, heel veel wachten, vervelen, rondkijken, wegdromen, piekeren, bidden, slapen... Vanuit mijn bed keek ik tegen de zijkant van mijn nachtkastje aan, waarop ik teksten had geplakt. Uitgeprinte Bijbelteksten, songteksten, bemoedigende briefjes... Ik las ze keer op keer, tot ik ze kon dromen. Heel, heel vaak hebben deze teksten me kracht gegeven!
('Heer, U doorgrondt en kent mij', 'Eindeloos, zo eindeloos', 'Je bent een parel', 'In Your arms')
Met een speciaal gevoel denk ik ook terug aan de maand december die ik daar nog door heb gebracht. December 2006, de feestdagen en mijn 18e verjaardag in een revalidatiecentrum... Ik heb geprobeerd me ertegen te verzetten, maar december kwam dichterbij en naar huis mocht ik toch echt nog niet. Uiteindelijk besloot ik er maar het beste van te maken, en dat is best goed gelukt. 'S ochtends werd ik begroet door Happy-birthday-zingende verpleging, 's avonds kreeg ik een speciaal verjaardagsmenu aangeboden en daarna kwam mijn familie langs gekomen met een heleboel taart. Ik zou deze verjaardag nooit meer over willen doen, maar had hem ook niet willen missen.
Overigens kreeg ik twee weken later alsnog een groot verjaardagscadeau: ik mocht voortaan thuis slapen en hoefde alleen nog maar terug voor dagbehandelingen... Wat een bevrijding!
En wie had ooit gedacht dat ik 2,5 jaar later zwanger zou zijn? Dat ik getrouwd zou zijn met de man die ik al jaren stiekem bewonderde, dat ik een boek geschreven zou hebben en voldoende kracht zou hebben om te kunnen werken? Ik dufde het alleen maar heel diep van binnen te hopen, maar geloven kon ik het niet. Het feit dat we nu drie jaar verder zijn en dat ik een kindje in mijn buik heb, is voor mij genoeg om mijn hele revalidatiecentrum-periode 'verleden tijd' te noemen. Dat was vroeger, lang geleden, toen mama nog ziek was...
Overigens heb ik wel een grappige foto om het af te sluiten, ook gemaakt in het revalidatiecentrum.
Wie had gedacht dat ik een paar jaar later écht zo zou staan? :-D
De babyspulletjes beginnen zich inmiddels aardig op te stapelen. Wat begon met een klein doosje babykleertjes onder het bed voor 'later als als ik ooit moeder zou worden', is inmiddels uitgegroeid tot drie opbergdozen vol met kleding, knuffeltjes, mutsjes, sokjes, rompertjes, spuugdoekjes, navelbandjes, mini-luiers, Zwitsal en andere lieve babydingen. Dingen die niet in de dozen passen liggen in de opbergkast in het wasmachine-hok: een verzorgingstas die alvast gekocht is, een veel te grote maar o zo leuke knuffelbeer, een tummytub die we mogen lenen, mini-klompjes (van opa gekregen), kruiken, een flessen-uitkook-geval voor in de magnetron (ook gekregen), en allerlei andere cadeautjes/tweedehandsjes die nog geen plekje hebben.
Ik kan niet wachten tot ik alle spulletjes een plekje kan geven in ons 'babyhoekje' op de slaapkamer, tot we de commode hebben en ik die leuk kan gaan inruimen. Het lijkt me heerlijk om dan alles klaar en netjes te hebben - en dan af te wachten tot het eindelijk gebruikt kan gaan worden....
Wordt vervolgd!
'Kijk uit hoor, zodra mensen weten dat je zwanger bent, is je buik ineens openbaar bezit!'
Ik dacht dat het wel mee zou vallen met deze uitspraak, maar het is écht zo dat mensen 'zomaar' aan je buik gaan zitten! Gewoon even voelen hoe dat voelt, of ze iets kunnen voelen ofzo. Zelf zou ik nooit zomaar aan iemands buik zitten, ookal 'voel' ik zelf ook wel de aantrekkingskracht/magie/wat-is-het-? die zwangere buiken vaak uitstralen. Alsof ze erom vragen om bekeken en aangeraakt te worden...
Toen ik nog niet zwanger was had je echt niet hoeven proberen om 'zomaar' mijn buik aan te raken, maar sinds ik zwanger ben is die onzekerheid over mijn buik helemaal weg. Als vriendinnen of familie ook even willen voelen laat ik ze trots meegenieten van mijn kleine bewegende wondertje!
Woensdag hebben we de uitgebreide echo gehad. Wat was dat bijzonder om te zien! Onze kleine mini op een megagroot dia-scherm, en alles zat erop en eraan!! De verloskundige kon niets ontdekken wat niet goed was, dus voor zover ze kon meten lijkt mini helemaal gezond. Gelukkig! We hebben ervan genoten om te zien hoe lekker dwars hij/zij lag, met de benen languit aan de andere kant van m'n baarmoeder. Prachtige kleine handjes gezien, die overigens steeds bij het gezichtje lagen. Op één foto lijkt hij/zij zelfs te duimen, zo schattig!
Overigens heb ik inmiddels ook meer duidelijkheid gekregen over m'n werk. Ik mag halve dagen gaan werken! Twee ochtenden en twee middagen. De hele dagen werden te zwaar voor me en ik had best wel veel last van m'n buik (bandenpijn + harde buiken). De verloskundige raadde me dringend aan minder te gaan werken en zelf voelde ik daar ook wel wat voor... Vanaf volgende week dus iets meer rust en tijd voor mezelf. Heerlijk, ik ben zo opgelucht!!
Tot zover deze blije update, hieronder nog even snel een fotootje...
Op de onderste foto zie je trouwens hoe mini zijn/haar mondje opent voor een lekker slokje vruchtwater ;-)
"Oh, jij krijgt echt een mooie zwangere buik...
Het is net echt!"
20 weken zwanger vandaag!
Met deze week in het vooruitzicht:
-de 20-weken-echo (woensdag)
-meer duidelijkheid over m'n werk (egens deze week)
-op jacht naar babyspulletjes op de jaarlijkse rommelmarkt in Lopik (zaterdag)
-genieten van m'n steeds dikker wordende buik en voelen hoe ons baby'tje in de weer is (elke dag opnieuw!)
En speciaal voor mini nog even de tekst van dit o zo bekende nummer van Marco Borsato...
Slaap maar, en weet dat je welkom bent
We leven naar het moment
dat jij hier bij ons zult zijn
Zorg maar dat je groter groeit
Voor ons heb je al een naam
Je wieg staat al bij het raam
dus neem de tijd...
Het is half 10 's avonds, papa Dan en mama Rie liggen op bed en hebben allebei een hand op mama's buik. Ze zingen, de één wat valser dan de ander, maar ze zingen voor hun kindje. Voor hun mini, en ook een beetje voor God én voor elkaar. Ze voelen zich één, zo met z'n drietjes. 'Desert song', 'U heb ik lief' en zelfs 'Ik wil zingen van mijn Heiland' komen voorbij. Alles wat maar in hen op komt en verwoordt wat ze voelen: ze zijn hun God zo dankbaar! Mini is stil, totdat mama een solo doet van 'desert song'. Mini begint zachtjes - maar duidelijk - te bewegen. Papa voelt het ook en is er stil van. Daarna vouwen ze samen hun handen en bidden voor hun kleintje.
Hand in hand vallen ze tevreden in slaap. Wat is het leven mooi!!
This is my prayer in the battle
when triumph is still on it's way
I am a conqueror and co-heir with Christ
so firm on His promise I'll stand
And I will bring praise
I will bring praise
No weapon forged against me shall remain
I will rejoice
I will declaire
God is my victory and He is here
All of my life
in every season
You are still God
I have a reason to sing
I have a reason to worship
Rechts: de handjes van een kindje van 20 weken oud...
...en dan ben ik alweer 20 weken zwanger! De helft van de zwangerschap!! Dat betekent dat ons kleintje nu bijna 25 cm lang is en volop beweegt. Uit onderzoek blijkt dat het al geluiden van de buitenwereld kan horen en daarop kan reageren (schrikken bijvoorbeeld), dat hij/zij kan slikken en dat er zelfs al stompjes in het gehemelte zijn gevormd waar later de tandjes gaan groeien. Het enige dat nog moet gebeuren is dat ons kindje nog ongeveer dubbel zo groot moet groeien... Verder gaan de organen zich nog wel verder ontwikkelen en zullen de verhoudingen steeds beter gaan kloppen.
Volgende week (tijdens de 20-weken-echo) zullen we zien hoe mooi ons kindje al is!
Overigens vond ik op www.trotsemoeders.nl een duidelijk plaatje van hoe het kan dat een kindje van 25 cm nu al in mijn baarmoeder past... Het kindje zit gewoon helemaal opgevouwen!!
Toch schijnt er nog voldoende ruimte voor hem/haar te zijn om zich om te draaien en lekker alle kanten op te bewegen. Sinds een paar dagen voel ik dit steeds duidelijker en word ik af en toe opgeschrikt door een heuse schop in mijn buik. Geweldig vind ik dat!!
Het is jammer dat ik nog steeds zo enorm moe ben, maar ik heb het er allemaal voor over...
'Nog maar' 20 weekjes en dan is het al zover!
Als echte hillsong-fans kunnen Dan & ik hun meeste liedjes wel meezingen. Laatst was ik op Youtube op zoek naar een bepaald nummer, en kwam ik een filmpje van 'Hillsong Kids' tegen. Dit kende ik helemaal nog niet! Er blijkt ook een kinderversie van de meeste liedjes te zijn!! Zo heb ik het afgelopen weekend steeds 'One way' (inclusief kids-beat) in mijn hoofd gehad. Uiteraard moet er voor Mini binnenkort een cd aangeschaft worden...
Mama stond vroeger mee te schreeuwen met 'Prinsen en prinsessen', voor mini de opgepimpte engelse versie daarvan!
Donderdagavond was mini erg druk en toen ik dat tegen Dan zei, wilde hij uiteraard ook even voelen. Zodra hij zijn hand op mijn buik legde werd hij geschopt! Meerdere keren heeft hij hem/haar gevoeld... Voor het eerst! Als mini eerst bewoog was het steeds te zacht om van buitenaf te kunnen voelen. Maar vanaf nu komt daar dus verandering in! Uiteraard is papa Danny helemaal gelukkig in slaap gevallen daarna, en ik erbij.
Wat een wonder dat we dit mee mogen maken!
Mijn nieuwe buikband, zelf ontworpen op www.buikbanden.com :-)
Psalm 139
Heer, U kent mij, U doorgrondt mij
U weet het als ik zit of sta
U doorziet van verre mijn gedachten
Ga ik op weg of rust ik uit, U merkt het op
Met al mijn wegen bent U vertrouwd
Geen woord ligt op mijn tong
of U, Heer, kent het ten volle
U omsluit mij, van achter en van voren
U legt Uw hand op mij
Het is wonderlijk zoals U mij kent
Het gaat mijn begrip te boven
(...)
U was het, die mijn nieren vormde
die mij weefde in de buik van mijn moeder
Ik loof U voor het ontzaglijke wonder van mijn bestaan!
Wonderbaarlijk is wat U heeft gemaakt
Ik weet het, tot in het diepst van mijn ziel
Toen ik in het verborgene gemaakt werd
Kunstig geweven in de schoot van de aarde
was mijn wezen voor U geen geheim
Uw ogen zag mijn vormeloos begin
Alles werd in Uw boekrol opgetekend
aan de dagen van mijn bestaan ontbrak er niet één
(...)
Doorgrond mij, God, en ken mijn hart
Peil mij, weet wat mij kwelt
Zie of ik geen verkeerde weg ga
en leid mij over de weg die eeuwig is!
Mijn dagbesteding voor vanmiddag? Heerlijk met een stapel tijdshriften en een kop thee op de bank zitten..
Danny heeft zichzelf trouwens deze cadeau gedaan:
Je ziet wel weer: wij komen er wel! ;-)
Vandaag heb ik lekker weer een dagje vrij. Mijn gemiddelde bezigheden op zo'n dag: uitslapen, wat kleine klusjes in huis doen, achter de computer zitten, op bed liggen, een boek lezen en vooral heel rustig aan doen... Hierna moet ik er namelijk weer vier dagen tegenaan!
Gelukkig heb ik een hele lieve man die goed voor me zorgt en me van alles uit handen neemt. Het is zo geweldig goed bedacht van God dat je om zwanger te worden een man nodig hebt! Ik weet zeker dat Hij het echt zo bedoeld heeft; een man en een vrouw gaan samen leven en daar komt een kindje uit voort... Zodat ze met z'n tweeën daarvoor kunnen zorgen, zodat de man zijn vrouw kan bijstaan wanneer zij het zwaar heeft - en natuurlijk ook andersom. De natuur zit zo geniaal in elkaar!!
Vanochtend vond ik dit briefje op de keukentafel:
Als ik zo'n briefje vind dan besef ik dat ik het goed heb: heel heel goed!!
Op deze site zag ik dat mini deze week in 7 dagen tijd maarliefst 3 centimeter is gegroeid. Drie centimeter langer alweer! Ik heb even de lineaal erbij gepakt en gekeken hoe lang dat ongeveer is, 18 centimeter. Ik kwam tot de conclusie dat dat ongeveer net zo lang is als een nog ongebruikt potlood. Bijna niet voor te stellen toch!
Een mensje van 18 centimeter lang, nog steeds veilig opgeborgen in mijn buik.
Ik ben een gelukkig mens!
Tot zover deze update... Bedankt voor jullie reacties, leuk om te zien dat mijn weblog bezocht wordt. Gezegende week!
"Heer, ik prijs U met mijn hele hart.
Ik vertel iedereen over de geweldige dingen die U doet!"
Psalm 9:2
Wat gaat dat snel! En dan te bedenken dat...
-Mini (naar schatting) alweer 15 cm lang is en ongeveer 120 gram weegt
-Zelfs de kleinste details al aanwezig zijn; nageltjes op vingers en tenen, oogleden en zelfs wimpertjes!
-Mini zich kan vermaken met duimzuigen, koppeltje duikelen, gapen, boksen, salto's maken, hikken, grijpen met de handjes, slokjes vruchtwater nemen en mij schoppen ;-)
-Er nu echt een jongentje óf een meisje in mijn buik zit (ben zó benieuwd!!)
-God precies weet wie er in mijn buik zit, terwijl ik nog geen idee heb...
Het stelt me gerust om te weten dat Hij onze mini in de gaten houdt en beschermt... Dat Hij precies weet wat ons kleintje nodig heeft en waar de gevaren liggen. Natuurlijk doe ik er zelf ook alles aan om het mini naar de zin te maken, maar het is fijn te weten dat ik dat niet alleen hoef te doen!
